?

Log in

Авільянскі замак

Жывучы сярод рознага кшталту невымоўнай прыгажосьці, дзіўна, як дагэтуль зусім мала пра яе ў маім з дазволу сказаць блёгу. Можа, ня мой жанр такія запісы, а можа лянота і цяжкасьць выбару, столькі ўсяго вакол!.. сындром Стэндаля мне пагражаў ня раз і ня два. Але вось руінамі Авільянскага замку раптам вельмі захацелася падзяліцца, ці таму, што краявід з ўзгорка сапраўды ўражваючы, а мо і таму, што там нарадзілася Бона Сфорца, бабка той самай знакамітай "атручальніцы". Пра гэта, захоплены гісторыяй замка, пасьля працяглага чытва на яго конт мне паведаміў муж. Ён насамрэч забыўся на гісторыю пра "нашу" Бону, якую я калісь распавядала яму, і для яго было цікавосткай, што два гістарычныя пэрсанажы, як Бона Сфорца і Філіппо Другі Савойскі нарадзіліся менавіта ў гэтым замку. Корпаючы факты, я высьветліла, што нашая Бона Сфорца была дачкой ДжанГалеаццо, сына Боны Авільянскай. Але наша гутарка не пра іх, а пра сам уласна замак.
П'емонцкае мястэчка Авільяна знаходзіцца ўсяго ў 28 кілямэтраў ад Турына, дзе я жыву. Тое, што там ёсьць замак, а дакладней, яго руіны, мяне доўгі час амаль і не цікавіла - у Авільяне я час ад часу купалася ў возеры, дарэчы, вельмі чыстым і надзвычай цёплым. Рэч у тым, што Італія поўніцца шыкоўнымі аўтэнтычнымі і неразбуранымі замкамі, а таксама іншай прыгажосьцю, неашчадна шчыльна рассыпанай па ўсёй тэрыторыі, так што руіны - як у нашым Крэве і Наваградку (ды і шмат дзе яшчэ) - выклікалі паблажлівую ўсьмешку. Аднак урэшце мы дабраліся да замкавай гары ў прыемны ясны дзень, і я з заміраньнем зірнула долу: краявіды зачароўвалі, асабліва ўлічваючы, што сузіраньне панарамы зь невялікіх (адносна Альпаў) узвышэньняў - мой улюбёны фармат прыгажосьці.

no title
Болей прыгажосьці!Collapse )

Дабро па-расейску

У Вітторчыка ёсьць кніжка рускіх народных казак. Там такая прадмова: "Русскіе народные сказкі - вечный істочнік добра і справедлівості. Вместе с замечательнымі любімымі героямі малыш отправітся в удівітельное путешествіе по міру сказок і научітся разлічать правду і ложь, добро і зло". У гэтым "істочніку добра і справедлівості" наступная падборка казак: "Церамок" ,"Рэпка", "Ліска і волк", "Зімоўе зьвяроў" і "Ячменнае зярнятка". У першай казцы, як нам усім вядома, зьвяры па чарзе засяляюцца ў хатку-церамок, паступова павялічваючы колькасьць на абмежаваных квадратных мэтрах, у выніку чаго прыходзіць мядзьведзь і паводле законаў рускай справядлівасьці раздушвае нафіг хатку, добра, што не з жыхарамі ўнутры (хаця, як там было ў арыгінале - хто ведае). Ну ўсё слушна: ня варт займаць незаконна дом, на які ў цябе няма ніякіх правоў. І ўвогуле, зьвяры мусяць жыць у лесе, на благі скон - у полі, але без усялікіх церамоў, а то прыдушыць іх мала, здраднікаў прыроды такіх.
Едзем далей: пасадзіў дзед рэпку. Вырасла рэпка вялікая-вялізная, цягнуць-пацягнуць, ніяк ня выцягнуць. Як патлумачыць нездаровыя памеры рэпы, апроч узьдзеяньня радыяцыі, я ня ведаю. Магчыма, нам забыліся паведаміць, што дзеяньне адбываецца ў годзе гэтак 1987 паблізу горада Прыпяць. Шчасьлівы фінал паяданьня падазронае гародніны насьцярожвае, але ж казка пра сплочанасьць і ўзаемадапамогу. Добрая казка.
Наступны твор - пра лісу, якая прыкінулася здохлай і спачатку скрала ў беднага дзеда ўсю рыбу, за што яго аблаяла брахлівая баба, а потым надурыла сымпатычнага і даверлівага ваўчка, прымусіўшы яго вудзіць рыбу на хвост у заледзянелай сажалцы. У выніку ваўка пабілі, хвост адарваўся, а ён хітрую лісу яшчэ і вёз на збалелай сьпіне. Вось асабіста мне было ў дзяцінстве вельмі шкада ваўчка, але дабро, думаецца, у тым, што ня варт быць наіўнымі, а трэба мець хітрасьць, і будзе табе халяўная рыба.
Дзьве заключныя казкі і зусім прымушаюць недаўмеваць. "Зімоўе зьвяроў": жылі сабе жывёлкі пры дзеду і бабе; пачулі яны, што пеўня рэзацьмуць да сьвята і ўцяклі ў лес. Там бык збудаваў хатку, ніхто яму не дапамог, а потым з наступленьнем зімы пачаргова пачалі прасіцца ўнутр - сьвіньня, баран, гусь і певень, пагражаючы зруйнаваць хату быку. І ён іх усіх прыняў. Ну а потым яны прагналі ваўка зь медзьвядзём, тыпа, у адзінстве сіла. Толькі пры гэтым адзінства гэтае дасягаецца пагрозамі.
У "Ячменным зярнятку" курыца знаходзіць зерне і паступова апрацоўваючы яго пячэ хлеб. Ейныя сябры - вавёрка, цецярук, хамяк і мыш - ніяк не дапамагаюць курыцы, адгаворваючыся банальным "Ня я!" на пытаньне "Хто мне дапаможа". У выніку курыца адна ўсё робіць, пячэ смачны каравай (з аднаго зерня? ну ды ж гэта сымбалічна, праўда?) і пытаецца - "Хто будзе есьці?" Спрытныя мыш, хамяк, цецярук і вавёрка адказваюць "Я!" і ядуць усё самі, не пакідаючы ні крышачкі беднай курыцы. Канец. У чым мараль? Відаць, што нахабзтва і гультайства - другое шчасьце і неад'емны складнік рускай душы. Будзем мець на ўвазе.
Я ня крытык і не літаратуразнаўца, таму не ўспрымайце гэты тэкст сур’ёзьней за асабістыя чытацкія ўражаньні.
ЧытацьCollapse )/Генрых Вагнэр - "Оргія фанатыкаў"/Collapse )

...хоць сакавік выдаўся халаднаваты і часінамі непрыветны, квітнее ўжо даўно тутэйшая флёра. Штосьці і адцьвітае ўжо. У каго ўзьнікла жаданьне паглядзець яшчэ прыгажосьць, а заадно і распавесьці, што там квітнее ў Беларусі - заўжды радая вам. А пралесак я ніяк не магу адшукаць у гэтым горадзе! Месцы ведаць трэ', ня йначай. Быў яшчэ падобны пост, каму цікава раптам - тут.
глядзець квеценьCollapse )

Tags:

Не магу не дадаць...

...да ўчорашніх запісаў. Дзе яшчэ праглядаецца сымбіёз лібідо і мортідо?
Цікавыя лекцыі ў тэму (з чаго б гэта?) па рамантычнай паэзіі чытаў у курсе БК Андрэй Хадановіч. Аналізаваў паўторныя топасы (або паўторныя матывы), сярод якіх была лебедзь.
Сквозь летние сумерки парка
По краю искусственных вод
Красавица, дева, дикарка,
Высокая лебедь плывет.
Плывет белоснежное диво,
Животное, полное грез,
Колебля на лоне залива
Лиловые тени берёз...
(М.Забалоцкі)
Безумоўна, цікавыя намёкі ў гэтым "колебля" (ня мной заўважаныя, а як мінімум Хадановічам), цалкам лібідныя, нягледзячы на сымболіку нібыта нябыта. Цікава і ўжываньне птушкі ў не зусім традыцыйным для расейскай мовы жаночым родзе (а як жа Мусаргскага "Плывёт плывёт лебёдушка, плывёт навстречу лебедю" - і ці выпадкова, нават не пасьпеўшы даслухаць гэтую закалыхваючую песьню, Хаванскі апынаецца забіты?). Адразу і "Новае Неба" прыгадваецца, дакладней - арыгінал Сыса, ён жа аўтар словаў. Вось ён, моцна сымбалічны танатацэнтрычны твор аб немагчымасьці каханьня ў гэтым сьвеце:
Надта хочацца ў вырай.
мая белая лебедзь,
а ці хочаце Вы ў рай?
мне хацелася б ведаць,
мне хацелася б ведаць,
мне хацелася б верыць,
што Вы хочаце ў вырай,
мая мілая лебедзь...
Толькі ў Камоцкай лебедзь была "сумная". У гэтай сувязі згадваецца Сэн-Сансава перадапошняя п'еса з цыклю "Карнавал жывёлаў". Яна так і зваецца - "Лебедзь". Але, сябры, вам няцяжка будзе адчуць нейкую недапоўненасьць у назьве знакамітай музыкі, бо на нашых прасторах рэч больш вядомая пад назоваам "Паміраючая лебедзь". Той жа Сэн-Санс зьяўляецца аўтарам ня менш вядомага "Данс Макабр" (для тых, хто думае быццам ня ведае яе - зірніце савецкі мульцік пра Карлсана, сцэну з псэўдапрывідам пад прасьціной). Усемагчымыя Танцы Сьмерці - таксама добра паўторны матыў, Хадановіч паказальныя вершы прыводзіў. Ну а мы з вамі безумоўна ўзгадваем "Песні і пляскі смерті" дзядзькі Мадэста. А таксама - "Сьвяшчэнную Вясну" нашага суайчыньніка Стравінскага. Але што ёсьць у сутнасьці - танец сьмерці? Сама назва зьдзіўляе абсурднасьцю дыялектычнасьцю. Танец - сымбаль жыцьця, а яшчэ дакладней - каханьня, працягу роду, гэта самы антычны і існуючы нават сярод жывёл спосаб прыцягнуць да сябе сэксуальнага партнэра. Самая старажытная лібідная рэч. І вось - танец сьмерці.
Учора трапілася такая вэрсыя (не мая): мортідо - руіны, нябыт; лібідо - стварэньне, пачатак. Але каб быў пачатак жыцьця, трэба каб нешта было да яго - небыцьцё. Значыць, першасны ўзбуджальнік - мортідо? І ён жа апошні, бо зь нябыта ўсё пачынаецца, ім і сканчаецца. Ды хіба мы хочам верыць, што па сканчэньні нас сапраўды чакае нябыт? Не! Пасьля канца мусіць чакаць новы пачатак. І гэта прыкладна як гісторыя з курай і яйкам. Хаця мы і даўно ўжо ведаем што курыца была раней.
...Недапушчальна было з майго боку не ўдакладніць пэўную рэч у папярэднім запісу. У адрозьненьні ад невялікай колькасьці псыхааналітычных працаў па мортідо, у мастацтве - літаратурным, музычным, жывапісным - процьма танатацэнтрычных твораў, пэўным чынам зьвязаных з энэргіяй разбурэньня. Ад старажытнагрэцкіх мітаў і "сур'ёзных" опэраў да рамантычнай паэзіі і Эдгара По, а ўжо Мусаргскі з Шастаковічам!.. нават у "Нудоце" Сартра выклікаюць падазрэньні пару эпізодаў. Твораў насамрэч вялізнае мноства. Танатафілія і танатафобія, як мяркуецца, два бакі аднаго і таго ж. Гэта не азначае, што ва ўсіх аўтараў мортідо замест лібідо. Але ў некаторых, мажліва, і насамрэч. Пэўна, бывае і так, што два ў адным (калі дапусьціць рэальную наяўнасьць асэксуалаў). Невыпадкова ж два браты-акрабаты Эрас і Танатас, як праславёныя "мы з Тамарай" - ходзяць парай. А як ужо вялікія творцы любяць зьліць іх у экстатычным спляценьні! Чэмпіёнамі тут зьяўляюцца (не па колькасьці, а па майстэрстве), бадай што, два сябры-супернікі Вэрді і Вагнэр, нязьменна практыкаваўшыя ў канцы опэр ўзвышаную сьмерць закаханых, будзь то Трыстан альбо Аіда. Але і Шэкспір быў відавочна "ў тэме" таксама. У некага (ведаю ў каго, але не скажу) была такая ідэя тлумачэньня: "немагчымасьць каханьня ў зямным сьвеце". Прыгожая ідэя, рамантычная. Што сказаць, мастакі (ў шырокім сэнсе слова) - заўсёды ідэалісты!..

Забароненая тэма

Магчыма, сябры, вы чулі пра наяўнасьць у тэарэтычнай псыхалёгіі поруч зь лібідо яшчэ адной зьявы, названай мортідо. І хаця ў вікіпэдыі даюць іншых аўтараў апошняе зьявы, я лічу ім самога Фройда, які пісаў нешта кшталту: "Сэкс і сьмерць - наймацнейшыя ўзбуджальнікі чалавецтва" ("парнуха і чарнуха" - Адам Глёбус, "Дамавікамэрон"). У сувязі з адноснай невывучанасьцю гэтай тэмы, хочацца ўставіць свае ідэі ў спляценьні зь вядомымі ўжо псыхааналітычнымі.
Чытаць болей...Collapse )
Заключэньне тут.
Падобныя пасты я пісала і раней, напрыклад, тут. Але каб сабраць думкі і аднавіць - яшчэ адзін пералік рэчаў, якія мне падабаюцца ў творах:
- мужчынская дружба, сяброўства (ні ў якім разе ня слэш, хаця ў сяброўскіх адносінах, асабліва ва ўяўленьні "постсавецкіх" людзей, шмат "забароненага", і шмат якія дзеяньні імгненна ўспрымаюцца як намёк на нетрадыцыйнасьць)
- калі не два сябры (у скрайнім выпадку браты), то тады два ворагі (мінус варыянты з т.зв. супэргероямі: абодва мусяць быць людзьмі і мець нават нешта агульнае)
- яшчэ цікавей сябры-ворагі або неадназначныя і супярэчлівыя адносіны.
- увогуле ў мяне пункцік на "чыстых душой" героях, таму адзін зь іх мусібыць амаль анёльскага тыпу, а другі - чалавек ва ўсіх яго разьдзіраючых дыялектычных супярэчнасьцях.
- і вось у кульмінацыі твора адзін герой ("адмоўны" або неадназначны) абавязкова мусіць забіць/моцна параніць "сьветлага" героя. Або нават калі яны абодва "станоўчыя" - то адзін другога. І потым плакаць над павержаным сябрам. Або ня плакаць над ворагам. Або плакаць над ворагам употай або насамрэч раскайвацца. Або... (варыянты могуць быць розныя)
- усё гэта даволі патэтычна, таму часта залежыць ад якасьці выкананьня і ўвасабленьня: што неадэкватна зроблена, вядома, моцных пачуцьцяў не выклікае.
- часта мне падабаюцца творы пра "кранальных" падлеткаў, але зноў-такі - добра зробленыя
- "сьветлага" героя часта несправядліва крыўдзяць
- жанр, вядома, драматычны. можа быць з дамешкам іншых жанраў, апроч камэдыі. Выключэньне - "Knocking on heaven's door"
- увогуле, самыя ўлюбёныя сцэны - калі адзін герой памірае ці амаль памірае на руках у другога. Але самі героі мусяць быць хоць у чымсьці "кранальнымі" (прынамсі, той, хто памірае).
- "чысты душой" герой - нечым падобны да Езуса, хаця і без прэтэнзій на боскасьць. І мусіць памерці маладым. Ну, або амаль памерці.
- гэтаксама сьмерць якога-небудзь героя, які быў блізкі з пратаганістам ("сьветлым"), мусіць ім перажывацца вельмі цяжка. У ідэале, страціўшы сябра, герой мусіць пакутваць і несьці гэты боль унутры цягам усяго свайго жыцьця. У маім сьвеце кожны - незаменны.
- узрост герояў пажадана - малады, звычайна да 30-ці. Такім чынам - маладзейшыя за мяне? Але ж я лічу, што мне 17, так што...
- калі ўжо гаварыць пра зьнешнасьць, то, хаця я на гэтым у чужых творах і не зацыкліваюся, мне падабаецца наступная мужчынская зьнешнасьць: брунэт, блакітныя вочы; высокі, пажадана хударлявы або атлетычны; валасы даўгаватыя, можна растрапаныя (асабліва люблю прадку валасоў, неахайна спадаючую на вока), не кучаравыя.
- з гэтага зразумела, што я люблю творы не пра каханьне. Чым меней "любоўнай" лініі ў творы, тым лепш.
- калі ўжо пра каханьне - то адносна цікавай мне здаецца опэрная ідэя пра "асуджанасьць, немагчымасьць каханьня Ў ГЭТЫМ СЬВЕЦЕ". Аіда, Трубадур, Травіята, Лоэнгрын, Трыстан, Арфей (дапіска шчасьлівага фіналу ва ўгоду публіцы - ня лічыцца), Рамэо і Джульетта, урэшце!, і мая ўлюбёная Тоска - такія творы мяне яшчэ нечым вабяць. Праўда, падобныя фільмы мне або жахліва не падабаліся (як ненавіснае мной "Куды прыводзяць мары"), або не траплялася адэкватных. У літаратуры ж ёсьць, безумоўна, годныя прыклады (асабліва ўлічваючы, што менавіта літаратура і міталёгія былі як правіла асновай для опэр!), і што мне, добра разважыўшы, асабліва да спадобы - гэты матыў, увасоблены ў Стэндалевым "Пармскім манастыры". Там так даволі ненавязьліва і без патэтычных істэрык, якія так любяць расейскія аўтары. І без тупога рабалепства, якое імі ж у культ уводзіцца (напрыклад, шмат хто з пакаленьня маіх бацькоў фанацеў ад "Гранатавага бранзалета", і нам самім у школе давалі яго як узор Абсалютнага каханьня. Мне яно ніколі не падабалася, здавалася суцэльнай фальшу. І цяпер гэтаксама здаецца.
- наогул, асноўная праблема, якую я бачу для сябе ў "любоўных" творах - гэта іх надуманасьць, фальш або выдаваньне сьляпой жарсьці за каханьне і атаясамліваньне гэтых паняткаў. Я лічу, што меў рацыю Фромм, датычна да каханьня і ўменьня любіць (і кахаць), але і Галівуд, і тым больш расейскія кіношкі ганяюцца за папулярнай ідэяй каханьня-жарсьці.

Ну і ўрэшце хачу дадаць, што гэта мае такія вельмі спэцыфічныя густы і што я не прэтэндую іх некаму навязваць.
Дарагія сябры, а што вам падабаецца ў мастацкіх- і кінатворах? І ці можаце мне параіць нешта ў маім духу? Заўважыла, што японскія анімэ часьцяком адлюстроўваюць мае ўлюбёныя сюжэты і герояў. Можа вы нешта глядзелі, што магло б мне спадабацца? Загадзя ўдзячная, ваша Ліра
...нечакана спыталі мяне, куды зьнікла, чаму не пішу сто год. А мне здаецца, рэгулярна пішу, прынамсі, стараюся - штомесяц. І так, здаецца, зачаста! Ды і пра што пісаць? Побытавыя радасьці, жыцьцёвыя справаздачы, рэакцыя на актуаліі, сямейныя замалёўкі, падрабязнае апісаньне спраўджаных паездак, рэцэпты страваў, новыя шмоткі з прыкладзенымі фоткамі - гэта ўсё не для мяне, я такое нават у асабісты дзёньнік ня надта люблю пісаць, прынамсі, апошнія гадоў сем. І сьпіс можна падаўжаць. Чаму не люблю захопленае апісаньне ўласнай ціхай жыцьцёвай плыні? Чаму няўтульна абмяркоўваць побытавасьць? Такое звычайна падабаецца, нармальным людзям. Асабліва маладым.  
І вось незадача, трыццатнік. Ад гэтай лічбы можа і "дурна" зрабіцца, і я не пра інтэлект. Зрэшты, што да апошняга - ня тое, каб я адчувала сябе мудрэйшай, хіба за астатнія два дні мяне не ахопіць раптам гэтае адчуваньне. Колькі там год мне мусібыць? А то я была пэўная, што 14. Гэта толькі здаецца, што эмацыйна ты яшчэ на тым самым узроўні, а насамрэч хвіг вам. Толькі таму, што ўсё занадта выразна, яскрава памятаю, асабліва што да эмоцый. Занадта добрая памяць - вядома, зло.
Дарагія сябры, у мяне два пытаньні, на якія хацелася б пачуць адказы. Першае: тыя з вас, хто перакрочыў рысу трыццацігодзьдзя, што вы адчувалі і як перажывалі. Або можа ніяк і нічога, а вось у іншым узросьце - "накрыла"? Або як, апішыце, калі ласка.
І другое, а дакладней, гэта прапанова: у каго ёсьць жаданьне папісаць са мной віртуальны раман (можна аповесьць або цыкль апавяданьняў)? Ідэі па тэматыцы і жанру разгледжу ўсе, выказвайце. З вашага боку магчымае напісаньне па-беларуску або па-расейску, з майго - па-бел.
Буду ўдзячная ўсім, хто адгукнецца
.

Усялякі хаос

Я люблю езьдзіць на Радзіму.
Мне гэта рэдка ўдаецца, таму люблю ўсё болей. Калі доўга ня еду - сьню штоночы нейкія мяшаныя краявіды трох асноўных гарадоў майго жыцьця: двух беларускіх і аднаго тутэйшага (што да Мазыра, то я яго хаця і помню даволі някепска як на дашкольніцу, але ня сьню чамусьці ужо даўно. Адпусьціла, відаць). І ў гэтых сьненьнях я заўжды займаюся ўлюбёнай справай майго жыцьця: выпіваю зь сябрамі. Гэтага таксама тут вельмі не стае.
Калі перасякаеш мяжу зь Літвой на Віленскім цягніку, узьнікае столькі моцных пачуцьцяў, што блазнецкая прыдуркаватая ўсьмешка ня сходзіць з твару да самага Менску. Вільня, вядома ж, асобная тэматыка - можа быць, іншым разам.
Паветра тут асаблівае - дакладней, проста для кожнага эмігранта здаецца асаблівым паветра Радзімы. Памятаю, як баба распавядала пра ейных знаёмых мазырскіх габрэяў, што зьехалі ў Ізраіль, а потым вярталіся і цалавалі зямлю. Толькі вось, мяркую, пасьля гэтага яны зьязджалі зноў. Ды й што лічыць іхнай Радзімаю?!.
Усё ж я не пачуваюся як дома на сваёй зямлі. Ніколі не пачувалася, заўжды была беспрытульнай асобінай, усюды. А цяпер яшчэ большы кантраст. Спачатку было дзіка чуць расейскую мову, невядома чаму, стаіш на вакзале і не разумееш - дзе я, хто я... Потым такіх дзівотаў у мяне было нямала.
Вось што спраўдзілася, дык гэта цудоўныя сьненьні. На жаль, у мяне было мала дзён, але харошанькага пакрышку.
Заўважана, што мы рэдка адчуваем напоўніцу шчасьце ў самы яго момант, і толькі пасьля ўспрымаеш гэтыя імгненьні як шчасьлівыя. Ці шмат каму з вас удаецца злавіць яго за хвост, тое непасрэднае імгненьне?
Праблемы жыцьця тут і там - розныя, нават дыямэтральна супрацьлеглыя. Таму і праўда, пажыўшы ў краінах Заходняй Эўропы, робіцца незразумелым і нават дзікім лад беларускі. Гэта не снабізм і не фанабэрыя. Тое ж дзейнічае - часам - і ў адваротным выпадку. Сустракаюцца асобы (а сярод расейцаў - бадай што ўсе), якія і зьехаўшы намагаюцца захаваць усё сваё як мага больш некранутым, закансэрваваць і перанесьці ва ўжытак у новай краіне. Бачыла, як у адзінай расейскай школе Турына жанчынкі гучна абураліся чэрствасьці тутэйшых урачоў. Мне ўзгадалася, як у сэрыяле пра доктара Хаўза герой казаў: "Які ўрач вам больш да спадобы - той, хто вас лечыць, або хто трымае вашу руку, калі вы паміраеце?" А яшчэ вучыцелькі расейскай у той школе абураліся, што нягеглыя дзеці вымаўляюць "хорошо" замест "харашо" (дзіўна, як яны яшчэ "х" ў іх вымаўляюць!?) Я тады толькі напачатку цяжарнасьці была, і галоўная думка круцілася: "ніколі не аддам сюды сваё дзіця".
Дзівотаў хапіла ў Беларусі, як з майго боку, так і зь ейнага. Так, па звычцы я намагалася ўздымаць руку на пад'язджаючы аўтобус (ён жа ня спыніцца, калі яго не тармазьнеш, не??). Уразіла колькасьць грубых, азлобленых людзей, што лаюцца матам. Людзі, пахнучыя перагарам і даўняй нямытасьцю - я ўжо і ня памятала гэтага. Якасьць тэлефоннага абслугоўваньня і хуткасьць папаўненьня тэлефоннага рахунку. А я, наіўная, думала, што яно прыходзіць адразу, а не праз тры гадзіны. Харчаваньне ў стылі "хутка-смачна" горае штогод, але так непрыкметна. На чыгуначным вакзале я мусіла трываць голад, бо з маіх улюбёных бліноў там былі толькі нейкія зьвялыя (пратэрмінаваныя?) з кілбасой (ці варта казаць, што тую кілбасу я адвечна пазьбягаю), а ўсякія чабурэкі, смажанкі з той жа кілбасой ды шаўрмы я наагул ня ем. Затое - о, радасьць! - морквавы сок у наяўнасьці амаль у кожнай буйной краме. Праўда, і тут пагаршэньне - яго ўжо менш і часта мяшаны, невядома навошта, з апэльсынам ці яблыкам.
Асобная тэма - правінцыя. У квітнеючым і насычаным фабрыкамі горадзе Л. таксама ўзьнікала праблема перакусу. Пасьля бутэрбродаў з чорнага хлеба і сыру з маянэзам, набытых у нейкім тыпа бары (сьледам за мной увайшоў па-бамжоўску пахнучы дзядуля, зь якім прадавачка сардэчна так пагутарыла) мне было літаральна блага. У кавярнях абслугоўваньне прымушае вылупляць вочы: у адной ты яшчэ не закончыў, а яны вырываюць у цябе келіх са словамі: "ешё заказывать будете?" (а ня будзеце дык валіце нафіг хутчэй!); дзьве іншыя былі зачыненыя насуперак раскладу; у чацьвертай так моцна тхло, прабачце, сцулямі, што мы зь цяжарнай сяброўкай адразу ж уцяклі; у наступнай усё было амаль шыкоўна: ні непрыемных пахаў, ні прагонаў, нават аздабленьне амаль што стылёвае. Кава каштуе ў паўтары разы больш чымся ў Італіі, але ладна. Толькі пірожныя нясьвежыя, а вяршкі з садавінай патыхалі хіміяй. На мае адчайныя пошукі пакетцікаў з цукрам мне заявілі што цукар - за асобную плату. Але нічога, жывем як можам, дый ці гэта галоўнае!..
Гарады адтынкаваныя, адшліфаваныя, але зь няўмольна дэпрэсыўным духам, або можа гэта я так адчувала. Хутка мне пачало карцець назад - не праз кепскі сэрвіс і адсутнасьць бліноў, а празь менавіта гэтую "дэпрэсыўнасьць", што мучыла мяне й раней. Можа гэта і праўда клімат? Б. казаў, нібы можна быць патрыётам, жывучы за мяжой, бо ўсе цяпер жывуць у фэзбуках. Але там не адчуеш духу краіны, яе атмасфэры, ні шчымлівых нотак, ні вусьцішных, што жвава кранаюць нутро.
Я ўжо вельмі адвыкла ад многіх рэчаў. Напрыклад, ад няўмеранай колькасьць міліцыянтаў. Так і ўздрыганесься іншы раз. Вось чаму тут непапулярныя майкі з Пагоняй (а я так прагла набыць сабе!) - бо спыняць і гамон. У архіве, дзе я працавала, дырэктарка не ўпадабала была маю стужку - маўляў, стужку трэба насіць у душЫ (у дУшы, калі што, таксама можна). А тут я магу насіць што заўгодна. І вось яшчэ дзівоты: па прыезьдзе ўзгадваеш Радзіму з такой пяшчотай і цеплынёй, так хочацца зноў вярнуцца, пераадолеўшы жывёльны страх самалётаў... Проста ўсё дрэннае выпарваецца, пакідаючы кранальны вобраз у глыбіні цябе.
IMG_7512

Жыцьцё цячэ

Напішу ўраскід пра ўсякае.
...Працягваецца сумная вайна, і часам гэта вельмі выбівае з каляіны, дэзарыентуе. Будзіць хвалю непрыняцьця зла, а бывае й нейкую няўцямнасьць - ну ці можна пастаянна на такой хвалі? я наогул хіба прычым тут? не магу ж я без канца атручваць уласнае жыцьцё нянавісьцю і змрочнымі думкамі? Здарэньне з самалётам падкасіла ўнутраны стан. Раззлавалі выкладзеныя паўсямесна /ў фацэтбуку і жж/ фоткі з надпісам "гэта жорстка, але гэта трэба паглядзець". Хочацца запытацца: КАМУ трэба глядзець? Напэўна, усё ж тым, хто зьбіў самалёт, хто ярасна падтрымлваў агрэсара і яго прысьпешнікаў. А ня тым, у каго ўсё ў парадку з чалавечнасьцю, а чульлівасьць, на жаль, павышаная. Так можна гэтых людзей увогуле зламаць, падкасіць, раздушыць знутры. Я лічу, што некаторыя рэчы ў інтэрнэце маюць патрэбу ў жорсткай цэнзуры, а людзі, якія наўмысна ці не іх учыняюць, няхай самі адчуюць такі боль, які яны далі іншым. Магчыма, тут са мной многія не пагодзяцца.
...Пераадольваю ўласныя хандры і нізкія эмацыйныя станы. Досыць. Урэшце, гэта ўсё толькі пераходныя і больш-менш хуткаплынныя жыцьцёвыя пэрыяды. Ніколі ня трэба забывацца, што ў цябе ёсьць канкрэтны сэнс жыцьця: малы, рухавы, гарэзьлівы і вельмі вясёлы. Самы цудоўны ў сьвеце і самы любімы. А яшчэ ёсьць каханьне, якое расьце дзень за днём. Чаму мы так часта недаацэньваем тое, што маем?
...Але спынім сэнтымэнтальныя парывы. Канкрэтныя дробныя і ня вельмі радасьці таксама наяўнічаюць: вось напрыклад шыкоўны Бэйліс у лядоўні. Яшчэ - амаро Лукано, але яно надта моцнае, я пасьля 2-гадовага перапынку яго зь цяжкасьцю адольваю палову кававага кубачка, а раней жа быў улюбёны напой і мы зь сяброўкамі яго трушчылі бутлю на двох. Як успомню, так здрыгнуся. Дарэчы, наконт сябровак. Пасьля доўгага пэрыяду сацыяльнай амаль ізаляцыі ў мяне тут зьявілася сяброўка румынскай нацыянальнасьці: неверагодна пазытыўная жанчынка. Што зусім выдатна. Яшчэ ў нас праходзіў фэстываль Моцарта: на гарадзкой плошчы цягам тыдня аркестар і опэрны калектыў цалкам бясплатна выконвалі найлепшыя творы кампазытара. І нават дождж не замінуў нам асалоджвацца Чарадзейнай флейтай.
...Успыхнула загаслае было захапленьне каляпсыхалягічнай псэўданавукай сацыёнікай. З жахам пратыпавала сябе ў "Дастаеўскія" (хаця 3 гады лічылася "Гамлетам"), затое муж апынуўся дуалам. Пратыпаваўшы з тузін знаёмых, пару пэрсанажаў гора-раману і прататыпа ягонага пратаганіста, я нацешылася, а скепсіс зноў узрос. Карацей, я ў вашых гэтых гульнях ня ўдзельнічаю, так што я "Станіслаўскі", які ня верыць у сацыёніку, або проста Ліра, сама сабе вольная птушка. А хто-небудзь з вас захапляўся быў гэтае фігнёй?
...Час ад часу ўзьнікае карціна перад вачыма: я выходжу зь цёмнага елкавага лесу на чыстую сьцяжыну ў полі насустрач вясёлцы і ўсяму цудоўнаму, чароўнаму ў жыцьці, пакідаючы змрок і бруд за сабой. Гэтая фантазія зьявілася недзе крыху менш за паўгады таму, і шторазу здавалася: вось-вось, яшчэ крок - і выйду з таго лесу; але не, усё апыналася ілюзіяй. Але ж і ня ўсё так змрочна, праўда?
...Перачытваю Барысевічава "Альтэр Нэмо", ну такая файная заспакаяльная рэч. Аўтар проста супэрмалайчына. Калі-небудзь я - адолеўшы прыродную ляноту - перакладу яго, і няхай тутэйшая публіка асалоджваецца таксама.
...Вакол - ня толькі водгаласы чорнай вайны. Тут столькі прыгажосьці, што проста нейкі грэх яе ігнараваць. Жыцьцё цячэ - трэба жыць...

Мой сябра алькаголь

Дзе сканчаецца здаровая цікавасьць і пачынаецца залежнасьць? Ці сапраўды жанчына сьпіваецца за паўгады? І што тады казаць беднай Ліры са стажам у 11 год без уліку перапынка? У мяне было 2 гады, каб абдумаць гэтыя пытаньні, а заадно даць алькаголю віну ў маёй звыклай млявасьці. І вось цяпер мінула паўтара месяцы як мне зноўку можна піць. З радасьцю прынялася за піва і віно, заўважыўшы дзьве навіны: 1) мне дастаткова малой колькасьці (1 келіх) для ап'яненьня 2) сьветлае піва мне ўжо амаль абыякавае. За моцныя напоі кшталту амаро або нават марціні прымацца крыху боязна - а што, калі мне ад іх дах зьнясе?
Дарагія сяброўкі, а ў вас на гэты прадмет які асабісты вопыт пасьля нараджэньня дзіцяці?

p.s. не пытайцеся ў мяне, нашто я п'ю: пэўна, я папросту не магу ня піць. Я ведаю, што "алькаголь выкупаў Брайна Джонса ў басейне" ды заадно нарабіў і іншых пачварных злачынстваў. Але гэта адзінае, што мне супакойвае нэрвы і насамрэч рэлаксуе. Ну і яшчэ процьма мэтафізычных прычынаў.

Шчыры і нягеглы пост

Сябры! Я ня пэўная, ці варта ўвогуле пра гэта пісаць, бо насамрэч тэмай паста мусімецца адна сьмеху вартая праблемка... Увогуле, раней я была вельмі даверлівай і занадта шчырай. Калі б у мяне быў доступ да сацыялак год на 10 раней, чымся я да іх дарвалася (але гэта немагчыма, бо іх тады яшчэ проста не існавала), то я бы рызыкавала зрабіцца непрыемнай душэўнай экзгібіцыяністкай, распавядаючы направа і налева ўсе свае непаладкі з галавой. Цяпер я зрабілася нечым амаль супрацьлеглым: даволі недаверлівай істотай, якая ўсе свае дзівоты ў джорналах ня піша і новым знаёмым не распавядае. А то ці мала што. Наклала пячатку, само сабой, мэнтальнасьць п'емонцкага народу, сярод якога я жыву: яны паранаідальна падазроныя, скрытныя (чорць ведае, як па-беларуску гэтае слова), дзьверы не адчыняюць, тэлефон не падымаюць, знаёмстваў асьцерагаюцца, фэйзбукі не карыстаюць, а то ці мала што зь іхнымі дадзенымі зрабіць могуць нехарошыя людзі! Перабольшваю, скажаце? Ані! Хаця і ня ўсе яны такія, але агульная тэндэнцыя ёсьць.
Аднак пост будзе не пра іх, а вось пра што. Ёсьць цікаўны артыкул наконт савецкіх мульцікаў, якія варта было б забараніць, вось тут. На маё шчасьце, некаторыя зь іх мне паглядзець не давялося, а праславёны Вожык мяне ў дзяцінстве зусім ня ўразіў (ад яго так і патыхала даросласьцю, а я ж была такая дзіця, перакліненая на пітэрпэнстве і шчыра не разумела, як можна жадаць зрабіцца дарослым). Праблема ў тым, што прапанаваных да забароны мульцікаў ў тым артыкуле замала. Я цалкам сур'ёзна лічу, што іх варта забараніць нашмат большую колькасьць. Ну, вядома, вы ўжо ведаеце, што я савецкія мульцікі вельмі дзіка люблю (адзінае з саўка, што люблю, ну і пару фільмаў эпохі перабудовы) і шаную. Але. Псыхіка даражэй. Вось паглядзіць некаторыя шэдэўры які-небудзь празьмерна чульлівы (як я) чалавек, і мучацца будзе ўсё жыцьцё. Чульлівасьць - добрая якасьць, але гэтаксама празьмерная чульлівасьць - істотны недахоп, яна дрэнна ўплывае на нэрвовую сыстэму. Мяне ў дзяцінстве нездарова дзяўбнулі па нэрвах такія рэчы як:
1) "Чучело-мяучело" (прыз таму, хто перакладзе на беларускую прыгажэй, чымся "Пудзіла-мяўдзіла" ці нешта накшталт). Мульцік пра чорнае кацятка, якое хоча дапамагчы пралетарыяту вясёлай песьняй і маючы прыродную нязграбнасьць (зусім як Ліра) толькі замінае ўсім, і яго са злосьцю ганяюць. Урэшце коцік сьпявае сумную песьню і плача. Аптымістычны фінал катарсысу не стварае. У чым мая праблема, вы, мажліва, здагадаліся: прыняўшы ў дзяцінстве сей опус занадта блізка да сэрца, я дагэтуль траўмаваная і пачынаю плакаць ня толькі, калі гляджу мульцік, але й калі пра яго распавядаю. Шторазу.
2) Ня памятаю назвы, але мульцік пра тое, як гарэзьлівыя дзеці ў гульні паламалі хатнія віючыя званочкі, якія ляжалі на падлозе і плакалі. Блін, я не магу з гэтага проста. Ці варта казаць, што званочкі ў мяне ўлюбёныя кветкі, што на што наклалася - ня ведаю.
3) Знакаміты польскі мульцік пра крата і кропельку: крот знайшоў кроплю, сябраваў зь ёй, гуляўся і радаваўся, пакуль яна ня ўпала і не разьбілася. Яна ж кропля! З гэтага мульціка траўмавалася ня толькі я, але і мая сястра - яна яго проста не трывала, хаця псыхіка ў яе на дзіва здаровая была і ёсьць. У адрозьненьне.
4) "Я малюю чырвоны лес" (яго так і трансьлявалі ў "Калыханцы" па-беларуску, у дабраслаўныя 91-94 гг). Там такі лялечны белы Каток у бэрэціку, які маляваў чырвоны бор, а яшчэ Ліску, але яна зь сябрамі Ваўком і Зайцом яго асьмяяла, і коцік пайшоў сумны адзін. Зноў-такі, шчасьлівы фінал не лекаваў нанесенай душэўнай раны. Мне проста дзіка баліць, калі крыўдзяць кранальных і добрых герояў, ня ведаю, што і рабіць. Падзі патлумач, што яны проста выдуманыя мульцяшкі і нічога насамрэч ня вартыя. Розумам разумею, а нэўтроны не ўзнаўляюцца.
5) Мой улюбёны - "Брэменскія музыкі". З гэтым я зусім загіблая. Румзала ў дзяцінстве нязьменна пад сэрэнаду Трубадура (і вось скажыце мне дарэчы, які нафіг Трубадур! Trovatore - "шукальнік" - гэта ў Італіі, пра яго нават опэра Вэрдінькі ёсьць. А нямецкі і Вагнэраўскі аналяг зваўся "мэнэзынгэр" ці "мэйстэрзынгэр"). А цяпер я румзаю нязьменна ад пачатку першай сэрыі і да канца другой. Няспынна. Усе 39 мінут. Нармалёва так?! Бо песьні надта кранальныя. Вядома ж, маралі ў мульце ніякай: каралеўская дачка адмаўляецца ад дабротаў і камфору і бяжыць зь першым трапленым жабрацкім музыкам пакутваць ад голаду і холаду, бессардэчна ігнаруючы ўласнага бацьку, які і так самотны. І куча непрывітых напаўшалёных зьвяроў сьпяць зь імі ў адным возе... І потым скардзяцца, што добрыя дзяўчынкі ад нуды хочуць чагосьці экстрэмальна-рамантычаскага, блін.
Зусім не даспадобы былі мне зьдзекі з Ваўка ў "Ну, пачакай" (аналягічна "Том і Джэры" і да іх падобныя), ваўкі з тых часоў у мяне ўлюбёныя жывёлы, як і коцікі.
А мульцік пра гультаяватага Кажана мне падабаўся. Яго таксама па-беларуску паказвалі, хаця цяпер яго такім не знайсьці. Я сябе ідэнтыфікавала зь героем: "ну і што, што мяне не прымае грамадзтва. затое я адзін, і ні да каго не падобны". Кажан усьміхаўся ў канцы годна так - ніякага румзаньня! Глядзіце і асалоджвайцеся, ён не траўмуе.

Нібыта і фігня, але ня ведаю, як мне дзёўбаную расчуленасьць перамагчы. Мяне празь яе нават неяк тп абазвалі. А я ўжо столькі ўсяго перамагла!..
Шкадаваць мяне ня трэба, але калі ёсьць што параіць - калі ласка. А то псыхолягі не дапамагаюць.
Працягваю справаздачу маіх музычных спробаў у розных жанрах. Пачатак тут: http://ifighenia.livejournal.com/68263.html
6) Adesso tu (Эрас Рамаццоцьці): https://www.youtube.com/watch?v=PoUaVxQ1XVc
7) La canzone di Marinella (вялікі генуэзец Фабрыцыё дэ Андрэ): https://www.youtube.com/watch?v=Lpj8FjysCpc
8) Сонца і аблокі (МРОЯ): https://www.youtube.com/watch?v=_zN-H6Ao7FE /пра песьню тут/
9) Ода да морквы (кавэр італійскай сьпявачкі Элізы, сумесны тэкст з цудоўнай Лунай, напамін пра вельмі далёкія цяпер часы 5-гадовае даўніны): https://www.youtube.com/watch?v=UBa0aXDkybg
10) Сказка (КІНО): https://www.youtube.com/watch?v=4-zfVmpqyXk

Здараецца

Замалёўка ў стылі модэрн са згадкамі пра раман у тым жа стылі (не-не, там ніякі ня пост-)
Усё болей разумею фінал майго ўлюбёнага Бахарэвічавага твора: герой, замучаны грамадзтвам і рэальнасьцю (гл.карцінку ўнізе), пакрысе выкрэсьлівае адно за адным імёны людзей, што яго атачаюць. Вось так часам хочацца выкрасьліць некаторыя ўчынкі і/або некаторых людзей з уласнага жыцьця (адно з другім, вядома, узаемазьвязана: без пэўных учынкаў не было б пэўных людзей). Хаця гэта няслушна: жыцьцё - не кампутарная гульня, дый ня можа там быць толькі кветак на зялёных палетках, а і ўсякага, што гэтыя кветкі ўгнаяе, выбачайце. Але ж фінал прыгадваецца, а яшчэ кажуць, нібы фіналы Бахарэвічу не ўдаюцца (чыста драматургічна, быць можа, так: скамячаныя, бы кадэнцыя ў Killer Queen).
Бывае, што ўсё ня так, як здаецца, або - ня так, як здавалася. Позна даходзіць. Табе здаецца, нібы цябе разумеюць і ў цябе з чалавекам дасканалая сынтанія, ці як там па-людзку? Ён тым часам думае зусім пра іншае і ўспрымае цябе інакш. Здараецца наадварот - ніякай рамантыкі, адна спрэс праўда. Не разумеюць тваіх дзівотаў, тваіх творчых парываў. Здавалася б, крыўдна, але тут згадваецца першы прыклад ды фінал вышэй памянёнага раману. Хай мы зусім не падобныя і хай творчасьць плыве некуды сама сабе. Але затое - праўдзівае. Затое - каханьне.
/Завеса/
r0_t40uwcPo

Дзікія ідэі

/Вядома ж, Ліра - дзікі чалавек, таму і ідэі ў яе адпаведныя/
Раней я лічыла, што характар фармуецца цягам жыцьця пад уплывам бацькоў і асяродзьдзя. Не, пардон, так, здаецца, лічаць псыхолягі. Такім чынам за нашыя няўдачы і памылкі, а то і злачынствы адказнае мусібыць атачэньне.
Але штось апошнім часам пачала лічыць, што мы ўсе нараджаемся з пэўным характарам, а ўсё астатняе накладаецца ўжо на гатовы прадукт.
Цяпер гэтае перакананьне дапамагае прыняць дадзенасьць і непазьбежнасьць сябе. Зрэшты, я мяне люблю і заўжды любіла. Нават калі злуюся на сябе або раблю ня надта годныя ўчынкі...
А наступная мая думка (перачытваў пэйджар, ага... Ліра-траглядыт) тычыцца сну. Як нядаўна паказвалі ў тутэйшай тэлепедарачы, патрэба ў сьне ў кожнага індывідуальная і абумоўленая нашым DNA; то бок - таксама прыроджаная. Зь цягам часу, дадаў муж, патрэба ў сьне зьніжаецца, і старыя сьпяць па 4 гадзіны ў дзень. У мяне гэта выклікала і скепсіс, і надзею: мне ад прыроды патрэбна - у ідэале - гадзін 14 сну, але можа хоць на пэнсыі пажыву рэальным жыцьцём (пэнсыі? якая пэнсыя, я ж нават не працую). І неяк пасьля той гутаркі я прачнулася з моцным болем у шыі, і мучылася амаль 2 дні. Вось яно што, апынаецца! Цяпер зразумела, чаму ў іх зьніжаецца патрэба ў сьне. Яшчэ б, скруцяць тое-гэтае, і жыць ня хочацца, ну яго нафіг, такі сон з усімі гэнымі залатымі сьненьнямі!..
Учора ж, чарговы раз перабіраючы ўласныя жыцьцёвыя пэрыяды, дапяла, што няўтульны і напаўдэпрэсыўны пэрыяд адаптацыі, які, верагодна, бывае ва ўсіх, у мяне доўжыцца 2 гады і тычыцца не пераездаў нейкіх (хаця яны ідуць у сувязі), а жыцьцёвых этапаў, такіх, як падлецтва і сталасьць. Прычым надыход таго і другога (асабліва другога) індывідуальны. Першая адаптацыя (адаптацыя - заўжды паршывенькі пэрыяд), то бок унутраная падрыхтоўка да падлеткавага ўзросту з пачатковым татальным непрыманьнем яго, напаткала мяне ў 96-97 гг.; друая - у 11-12. І ўсё дабрабытна скончылася! У сэнсе, наступную адаптацыю (да старасьці) мне яшчэ чакаць і чакаць! Ну ці не цудоўна?

Калі што - гэтыя запісы насамрэч без прэтэнзій на нешта і разумных філязофстваваньняў, затое з добрай доляй легкадумнасьці й банальнасьці. Хай сабе.

Яшчэ спроба перакладу

Сябры! Тут http://ifighenia.livejournal.com/67069.html я ужо спрабавала перакладаць песьню з майго ўлюбёнага мульціка пра Брэменскіх музыкаў. Хочацца яшчэ і сэрэнаду Трубадура адтуль перакласьці, але варыянт атрымліваецца нейкі сыры і амаль сьцёбны. Можа параіце як перарабіць? Вось такі тэксьцік выйшаў:
1) Згас ясны промень сонца
На шарым сконе дня
І паміж намі хтосьці
Мур непралазны ўзьняў

пр.: Пройдзе ноч, настане раньне сьветлае
Ведай, шчасьце нас чакае
Пройдзе ноч, міне пара няветлая,
Сонца ўзыйдзе

2) Больш не сьпяваюць птушкі
Зоркі зіхцяць з-за дрэў
І ў час тугі і смутку
Ты мой пачуеш сьпеў?
Справаздача маіх музычных спробаў у розных жанрах. Найбольш цікавыя для вас - ад Ліры.

1) Michelle (Бітлз): https://www.youtube.com/watch?v=igoc_pa5MCs
2) Nevermore (Кўін) https://www.youtube.com/watch?v=6ZG5BnkVo9o
3) Angeli (Васко Россі, і няхай ніхто ня ведае, што за ён) https://www.youtube.com/watch?v=GDFx_F6ASrZ
4) Італійскі /перакладзены/ варыянт "Музыкі хваляў" (Кіно). Асьцярожна, тут Ліра нешта мармоча https://www.youtube.com/watch?v=o9eX324Cumc
5) Беларускі варыянт "Zawsze tam gdzie ty" (Лэді панк). Тое самае, нешта напявае Ліра https://www.youtube.com/watch?v=t73yLi_CWxE

працяг будзе

Тое, што нас падзяляе

Вядома ж, вы, сябры мае, сутыкнуліся з праблемай сьцяны паміж намі і імі. Часам "імі" апыналіся родзічы або блізкія сябры, якія для многіх важнейшыя нават за родзічаў, бо іх мы самі сабе выбіралі. Што паказальна, мы пазьбягаем гэтых размоваў, нам так прасьцей: не даказваць сваю рацыю, не пераконваць нікога. Абы не нарывацца на. Але чамусьці яны не сунімаюцца, а толькі павышаюць узровень агрэсыі ў сваіх аргумэнтах і асабліва - маралізатарствах. Найбольш цікавая пазыцыя т.зв. "нэўтралітэта" - маўляў, я не за этых і не за тых, і ты таксама мусіш быць нэўтральнай. Я лічу, што ў дадзенай сытуацыі захоўваць "нэўтралітэт" патыхае крывадушнасьцю, або павярхоўнасьцю з прэтэнзіямі на веданьне, або інфантыльнасьцю. З опэры "я люблю ўсіх людзей, і хай будзе мір ва ўсім сьвеце, і няхай сабе нелегальныя эмігранты запаланяюць нашую краіну, бо кожны чалавек роўны, хаця некаторыя ўсё ж раўнейшыя". Любіць людзей - цудоўна. Я ў 8-й клясе сама любіла "людзей". Калі вам яно шчыра ўдаецца і да сталых год - гэта проста найвышэйшае майстэрства, як на мяне. Мала такіх людзей знойдзецца, хіба Папа Франческо згадваецца як прыклад. Звычайна ж у чалавека заўжды ёсьць пэўныя перавагі і сымпатыі, у тым ліку і ў гэтай вайне. Прыхільнікі нэўтралітэта гавораць - "ніхто не вінаваты, няхай яны перастануць", маючы на ўвазе пад гэтым "яны" тых, хто абараняе сваю Радзіму. Міратворцы агрэсіўна і хвацка цягнуць нас на дабрадзейны бок любові брацкіх народаў і вельмі злуюцца, калі мы застаемся на сваім абраным, зусім не нэўтральным баку. Можа быць, тыя людзі, зь якімі нас разьяднала Украіна, насамрэч не былі такімі ўжо блізкімі, давернымі сябрамі? Бо тыя, хто насамрэч такімі зьяўляюцца, перасільваюць усе свае перакананьні толькі праз пэрсанальную любоў на нас. Гэтаксама, як робім і мы. 

Фашызм, халера!

Нягледзячы на мой прынцып не выкладаць сюды злабадзённых палітычных думак, ня стрымаюся і выкажуся.
Пазыцыю маю, зрэшты, вы і так ведаеце. Але ня кожны ўяўляе, колькі злосьці й нянавісьці ў мяне да брыды, што чыніць расейскае халуўё на чале з путлерам. Як я іх ненавіджу! Я проста не магу перадаць сваіх эмоцый. Ненавіджу іхную подласьць, невуцтва, нездаровую любоў да гвалту і пачуцьцё ўласнай - сілавой - перавагі.
Выдатны артыкул быў перапошчаны ў Ірынкі (znikla) http://znikla.livejournal.com/143767.html, пра тое, як поскудзьдзе падмяняе паняткі, называючы рэчы няслушнымі словамі.
Пачнем з таго, што інтэлігентныя людзі (а ў Эўропе - усе людзі) і так ведаюць: фашызм - гэта італійскі рух на чале з Мусаліні, а пасьля і ягоны ж дыктатарскі рэжым у роднай Італіі. Тыя немцы-гітлераўцы, што "вероломно напалі", былі нацыстамі (нацыянал-сацыялістамі) паводле палітычнай ідэалёгіі. Расейскія гора-тэрмінолягі звыкла пакалечылі іноземные слова, і ў іхнай вікіпэдыі мы маем "фашызм-обобшчённое названіе". Ну калі купка невукаў нешта абагульніла, гэта яшчэ нічога ня значыць. Хаця ідэалёгіі адна ў адну, улічваючы, што Гітлер зь сябрука Беніто скапіяваў з дакладнасьцю да старажытнарымскага вітаньня. Але! Фашызм-нацызм, значыцца, адна рэдзька, а вось камунізм - гэта ж зусім з іншае опэры! Дарма, што ніхто зь іх ніводнай опэры ў жыцьці ня слухаў, а хіба глядзеў мярзотненькі сэрыял з псэўдафранцузкім назовам "опэрА". Бл..дзь, ды ваш дзёўбаны "камунізм" - зло куды большае за ўсе обобшчённые фашызмы ўзятыя разам. Дэбілы. Яны, ці бачыш, "прісоедінів крым добавілі хромосому к днк страны", краіна даўнаў.
Добра, што я зьехала ўсё ж. Бо, як я зразумела зь сяброўскіх запісаў, у роднай старонцы падзяліліся нават родзічы. Але ня гэта самае страшнае, самае страшнае - табе там не дазваляюць ненавідзець. Ты ня маеш такога права. Ты мусіш задавальняцца і ўхваляць, ці хаця б - маўчаць "у анучу". Тут я зразумела, якая радасьць - разьняволіцца, прачуць наноў усё тваё жыцьцё - але напоўніцу, з усімі пачуцьцямі, якія раней упарта задушваліся... (гэта я ўжо ад тэмы адхіляюся, калі што).
Бедныя мае сябры. Трымайцеся разам у няпростым змаганьні. Вас мала супраць іх усіх. Але вы - сапраўдныя. Хлусьня згіне, рана ці позна. Імпэрыя сама сябе загубіць. Варта толькі зірнуць на іх саміх http://www.eatliver.com/slavsquat/ хаця б тут. Калі-небудзь, на месцы іх і насамрэч уздымецца акіян мрояў.
Вясна ў нас у распале! Чаго толькі не квітнее, і хадзіць далёка ня трэ.
Бдізкі шпацыр на поўгадзіны - і столькі радасьці...
глядзецьCollapse )
Ці ня прыгажосьць ёсьць адным з найбольш верагодных унівэрсальных сэнсаў жыцьця?

Пра шакалядкі

Люблю шакаляд! А хто ж яго ня любіць, кажаце?
Бабуля распавядала, што я ў год ужо ведала, у якой шафе ляжыць плітка "Алёнка" і тыцкала пальчыкам на шафу, маўляў, дай.
Хаця ў дзяцінстве нячаста мне шакаляду перападала - памятаю, як бацькі куплялі раз на тыдзень адзін батончык "Натс" ці "Снікерс" на чацьвярых. Нам, дзецям, даставалася па "рогу", і было вельмі смачна. А неяк узялі "Баўнці", і мая малодшая сястра адмовілася есьці какос, абгрызла толькі шакаляд зьверху. Маці тады какос зьела ейны. Цікаўна, што ўрэшце менавіта "Баўнці" зрабілася ў яе ўлюбёным батончыкам.
А праз колькі год маці ўладкавалася прадавачкай на кірмашы /паколькі часова бракавала працы інжынэра, такі вось прафразьбег/, і тады раз на тыдзень бацькі езьдзілі ў Менск па тавар і прывозілі адтуль у дадатак некалькі найсмачнейшых цёмных шакалядак "Эліт" на зьядзеньне. Не шакаляд быў, а песьня! Тады ж зьявілася і, на жаль, зусім нядоўга праіснавала неверагодна смачнае марозіва "Асалода" (так і называлася, па-беларуску, і зроблена было, калі верыць этыкетцы, па італійскай тэхналёгіі). Цяпер гэтыя рэчы ніхто, пэўна, і ня памятае, але, калі што, справа была ў Лідзе ў 98-99 гадах (час "Нірван", "Продыж" і "Тытаніка").
Потым, ужо ў Менску, мае густы ў дачыненьні да шакаляду абмаляваліся яшчэ больш канкрэтна - нягледзячы на мой зараджальны нацыяналізм, я зусім не любіла "Камунаркі" ды "Спартакі". Найбольш смачным мне здаваўся шакаляд "Довэ", які выпускаў і аднайменныя крэмы ды гелі для душа. Дзіўна, але мне гэта нават не падавалася падазроным. Калі я пазьней апынулася ў Італіі, то зьдзівілся, што крэмы і гелі "Довэ" тут у наяўнасьці, а вось шакаляду такога нямашака.
Тады за яго няйманьнем мне падабаўся "Кіндэр-шакаляд", фанацела проста. А пасьля... густы мяняюцца, вось ужо і не купляю яго даўным-даўно. Бо ёсьць тут нашмат смачнейшы і, адчувальна, якасьнейшы (а то ж! тутэйшы!) шакаляд "Нові". Робяць яго ў невялікім мястэчку Нові Лігурэ, што, няцяжка здагадацца, у суседняй Лігурыі, на моры, і цягнік з Турына ў Геную заўжды спыняецца на тамтэйшай станцыі. Сур'ёзныя вытворцы, скаладаюць канкурэнцыю швэйцарцам. Карацей, трапіцца вам такі цуд -
глядзецьCollapse )
- пакаштуйце!
"Сьпяваюць невядома навошта нейкія перайначаныя песенькі...", ну так вось па Ліры безумоўна плакаў КаВээН. Ня толькі таму, што ва ўнівэры ў яе было амплюа "клоўн-увесяліцель", а яшчэ й таму, што любіць яна розныя песенькі перакладаць ды пераробліваць. А раптам тут апынецца які-небудзь крэатыўны панк-гурт ды захоча пачарпнуць ідэйку? Дык вось ваам ідэек на выбар:
- на песьню "Get down make love" гурта Queen можна сьмела сьпяваць "Аміназін і прапазін" (а што гэта за слоўкі такія магічныя, скажыце мне вы)
- на "Paradise" ад Coldplay выдатна кладзецца такое: "Пара-пара-парадыт" (і так да пасіненьня)
- на Бітлоўскую "Please please me", у месцы, дзе яны пяюць "Come on, come on" няблага б пакласьці наш айчынны "Гамон-гамон" (ды й увогуле любы "кам он" спрытна замяняееца "гамонам", што больш адпавядае цяперашняму неспакойнаму часу)
- а вось адна дзіцячая песенька лепей прагучыць такім чынам: "А в Подмосковье водятся клещи" (ды іншая непрыемная навалач, улучна з пуціноідамі)
- іншая рэч - "Станцыя Паганская". Відавочна, адмыслова зробленая для паганых акупантаў.
Яшчэ добры спосаб перайначваць песенькі - скрыжоўваньне словаў адной з музыкай іншай песьні. Так, напрыклад, на мэлёдыю раманса "Я встретіл вас і всё былое" цалкам кладзецца і "Не пробуждай воспомінаній", і "Не уході побудь со мною". На хабанэру Кармэн (тая, што пра крыльлі пташкі) ідзе сугучная "Сіняя птіца" Макарэвіча і кампаніі (нават арніталягічную тэму мяняць ня трэба). Ну і ні для каго не сакрэт, што гімн БНР пра "шчыльнымі радамі" цалкам узаемазаменны з Інтэрнацыяналам, пракляцьцем закляймёным (які, да слова, музыканцікі любяць граць адначасова з Чыжыкам, вось і такія напластаваньні).
Вядома, некаторыя беларускія выканаўцы таксама займаліся цікавым перайначваньнем. Нумар адзін - Віктар Шалкевіч (узгадаем ягоную "Ёлачку" і "Не кусай ты мяне"), а вось ягоны цёзка Лупасін склаў псэўданародную рэч пад назвай "Тры мянты каталіся на чырвоным ровары" (якая мэлядычна перагукаецца з "Ой рэчанька рэчанька" і выдатна кладзецца на яе).
У заключэньні (на сёньня) падкіну ідэйку засьпяваць саўковы прапагандысцкі гіт пра "Жіть стало лучше, жіть стало веселей" (хто ня памятае мэлёдыі - яна ёсьць у крамольным мульціку пра фэрму https://www.youtube.com/watch?v=HFBVO2pB-I4) на словы Нэўра-дзюбельскага "Выпьем за бля буду, за буду бля". Гэтак больш жыцьцёва атрымаецца.
Думаю, тут ужо даўно ўсе ў курсе, які ў мяне ўлюбёны мульцік! Дык вось, даўно ўжо ўзьнікла перакласьці зь яго песьні. І чамусь пачаліся гэтыя спробы з сэрэнады Трубадура на італійскую. Дагэтуль не магу адладзіць вынік працы да задавальняючага, таму вось публікую сьвяжэйшы пераклад на беларускую знакамітай песьні музыканцікаў са слаўнага Брэмена!
1) Нам, сябрам, няма нічога лепей
Чымся падарожнічаць па сьвеце
Разам, дружа, зломім ўсе трывогі
Нам любыя любыя дарогі (2 р)
2) Песьняй навакольле мы абудзім
Сьмех і радасьць мы нясем у людзі
Бо муры палацаў аніколі
Не заменяць нам жаданай волі (2 р.)
3) Дыванамі нам лугі званочкаў
Дрэвы-сьцены злыдням засьцяць вочы
Дах для нас блакітныя нябёсы
І за гэта шчасна дзячым лёсу
Мы за гэта шчасна дзячым лёсу


/пераклад Лау Ліры/
/паслухаць у выкананьні той самай Ліры тут (аўтар выбачаецца за якасьць сьпеву)/
/прапаноўваю гэты твор усім музЫкам на вольнае выкананьне (з пажаданьнямі ўмець сьпяваць і згадваць аўтарку перакладу:)/

Вясна ў горадзе

Гэтым годам яшчэ раней, ужо зь першых дзён сакавіка, расквітнелі дрэўкі. Прыгажосьць!
Ніжэй, каму, цікава, глядзіце, штО ў нас цьвіце (фота двухгадовай даўніны, але расьлінкі тыя самыя!)
глядзець квітнеючую прыгажосьцьCollapse )

Tags:

Кіношнае

Гэтым разам не пра гурт, а пра тое, як нашыя італьяні выйгралі "Оскар". Я асабліва ніколі гэнай малімоніяй не захаплялася, што-нішто паглядала. І цяпер вось, праз 15 год пасьля Бэніньі зноў італійскі фільм на вяршыні - дробязь, а прыемна.
"Вялікую прыгажосьць" у нас трансьлявалі наступным днём пасьля ўручэньня, і кіно сабрала рэкорд праглядаў у краіне. Што дзіўна, бо фільм складаны. Асабліва для такіх як я - таму што пратаганіст гаворыць з нэапалітанскім акцэнтам, ды яшчэ і хутка, і я месцамі тупа не пасьпявала дэшыфраваць. Цікава, як яны яго на расейскую пераклалі (як-як, як звычайна, не зважаючы на тонкасьці, нябось - дарэчы, менавіта па прычыне неперакладнасьці дыялектаў і неперадаваемасьці акцэнтаў большасьць італійскіх камэдый абсалютна недасягальная для замежнага гледача). У цэлым фільм, нягледзячы на дробныя недапаразуменьні, спадабаўся, а фінальны саўндтрэк нават уразіў. Якасны. Хаця кіно ўсё ж на любіцеля. Неблагая рэцэнзія на яго знайшлася тут
http://kinotom.com/recenziya-na-film-velikaya-krasota-la-grande-bellezza.html. Пагаджаюся амаль цалкам. Але што я вам распавядаю, лепей адзін раз убачыць!
Астатніх фільмаў не давялося пакуль пабачыць, калі ёсьць што параіць, дарагія сябры, пішыце камэнты. А таксама дзяліцеся вашымі ўражаньнямі ад фільма-пераможцы.
А вось у фэйзбуку пазьдзекваліся зь беднага Леанарда. Маўляў, "сюды б я паставіў свой Оскар. Калі б ён у мяне быў". Хаха. Вельмі сьмешна. Я ўсё-ткі лічу, што афіцыёзныя ўзнагароды не паказчык, і Лео выдатны годны актор, на ігру якога мне асабіста заўжды прыемна паглядзець
. /Ну, калі не лічыць задзяўбалага ўсіх "Тытаніка", які адначасова з бразыльскім сэрыялам "Наша зямля" ішоў, і тыя ж матывы (амаль), і той жа белы параход... Карацей, поўная параза маіх бедных думак.../
/Уступ не па тэме: як вы маглі заўважыць, у дадзеным джорнале адмыслова адсутнічаюць запісы на актуаліі ды падрабязныя жыцьцесправаздачы. Такая ўжо была задума/

Нічога ня маю супраць згушчонкі - тлустай, перасалоджанай, якую есьці напрост з бляшанкі самая смаката. Але ёсьцека тут ачмурэнная рэч, што дасьць фору любой згушчонцы і нават, магчыма, нутэлле. Называецца гэты цуд  "крэма пастычэра" (crema pasticcera), як перакладаецца ня ведаю і ведаць не асабліва хачу. І вось нарэшце я паспрабавала згатаваць смачную крэму сама, пра што вам тут і распавядаю.
Вам спатрэбяцца: 250 мл. малака (я ўжывала 200), 2 яешныя жаўткі, 50 гр. цукру (лепей меней, хто ня любіць засалодкае), 15 гр. мукі і 250 гр. белага чакадяду (я ўжывала 200) на 500 грам крэмы. Напачатку парэжце чакаляд на кавалкі (якія атрымаюцца, каб не завялікія) і пастаўце грэцца малако на слабым вагні. Падрыхтуйце тым часам жаўткі і ўзьбіце іх з цукрам, падсыпаючы пакрысе муку. Потым дадайце малако (цёплае). Аднароднуб сумесь пераліце ў рондлік і 20 мінут памешвайце на слабым вагні, пакуль не загусьцее. Пад канец дадайце белы чакаляд і памешвайце пакуль ён цалкам не растане. Калі крыху састыне, пакладзіце ў лядоўню (трымайце закрытай накрыўкай). Можна есьці асобна або намазваць на булку. Я на адмысловае печыва намазвала і з кавай цудоўна й задавольнена паядала. 400 грам атрыманай крэмы мне хапіла ці не на 2 тыдні.
Хто паспрабуе - дзяліцеся, калі ласка, вопытам. Арыгінальны рэцэпт (калі што) тут: http://ricette.giallozafferano.it/Crema-pasticcera-al-cioccolato-bianco.html

Цяжкасьці з націскамі

Таксама гляджу алімпіядку. Не фанатычна, а так, што трапіцца - зірну з прыемнасьцю. Раней, у Беларусі яшчэ, глядзела зь вялізнай цікавасьцю спорт, зімовы асабліва (ня лічачы ўлюбёных мужчынскага футбола і жаночага тэнісу). Падабаліся найбольш скокі з трампліну, а яшчэ слалам ды іншы гарналыжны спорт, фігурнае коўзаньне, скелетон усякі ну і вядома ж, біятлён. Тады яшчэ канал Эўраспорт быў. Цяпер не сяджу прывязаная да тэлеку, і Эўраспорта ды Эўраньюз нават тут, прыкіньце, няма. Ці то яны платныя, хто ведае. Добра, што хоць адзін канал знайшоў сумленьня паказаць алімпіяду.
Вядома ж, я рада за нашых спартовак (спартоўцы можа яшчэ парадуюць потым?), але напішу я не пра іх (колькі ўжо пра іх народ і так піша), а пра нягеглае вымаўленьне прозьвішчаў спартоўцаў тутэйшымі (італійскімі) камэнтатарамі.
Як бы ні стаяў націск у беларускім або расейскім ці ўкраінскім прозьвішчы, можна быць пэўнымі, што італкамэнтатар яго прачытае няправільна. Вось толькі некаторыя з прыкладаў: ДомрАчева, СкАрдіно, ДемчЕнко, ПлюшЕнко, Ягудін. Расеец Смышляеў для іх гучыць як СмІзьляев. Жаночыя прозьвішчы з канчаткам -ова вымаўляюцца чамусь з націскам на гэтае "о": ШапапОва, МакарОва, БазарОва. Але пры гэтым чамусьці ІвАнова ды  БельЯкова. Ды і назву месца правядзеньня гульняў яны завуць "КразнАя польяна".
Наш клюб Батэ італійцы таксама звалі "БАтэ БОрізов". Ну што ты зь імі паробіш?
Вядома ж, ніхто не адмяняў і адваротных ляпаў, такіх як КальЯрі, БергАмо, ТарАнто, ПаОло, ЧезАре ды шмат якіх іншых, а таксама гэтай жахлівай асыміляцыі, пры якой імёны "Сандро" і "Сандра" вымаўляюцца аднолькава, што італійцаў вельмі абражае. Яшчэ б, мужчынскае імя вымавіць як жаночае, гэта ж пі..., прабачце, нейкае. Дарма што у расейскай пфедерацыі ўсе спрэс гомафобы. Можа папросту помсьцяць ім падступныя італійцы?
Паболей бы камунікацыі, здаровай, а не шавінісцкай, паміж народамі, вось і націскавыя недарэчнасьці пазьнікалі б. Праўда-праўда.

...

Няма таго, што раньш было. Пісала раней усялякія глыбокадумныя пасты, з усялякімі рэфлексІямі ды іншымі сама- і ўзаемакорпаньнямі. А цяпер - усё больш лёгкасьці, паверхні. Пры гэтым, верыце або не, рэфлексІі мае толькі павырасталі і ўтульна коўзаюцца ўнутры, 24 гадзіны на содні. Бо ёсьць у мяне гэткае падазрэньне, што мозаг у Ліры нават падчас сну не адключаецца, як належыць, а варушыць сабе зьвіліны пры цалкам паралізаваным целе. Яно можа спаць хоць 12, хоць 14, хоць сто гадзін - а ўсё пустое. Хаця не, апошнім часам акурат навучыўся - ці амаль - расслабляцца, калі не лічыць гронак вычварных насычаных сьненьняў пад раніцу апоўдні.
Шкадаваць няма аб чым. Хто тут постмадэрніст? Гэта я цытатамі кідаюся? Перачытваю раньняга Б. Вось ад каго душу прыемна шчыміць. А яшчэ - ад песень Вольскага і кампаніі, гурта "Кіно" і Р.Г. Ад фільмаў перабудовы - ня ўсіх, але трох і вельмі моцна. Ад мульцікаў пра брэменскіх музыкаў. Але пра ўсё гэта тутака ўжо напісана. Рэч у тым, што чамусьці зьнікла жаданьне дзяліцца пачуцьцямі і перажываньнямі ўнутры мяне. Ня тое, каб гэта было камусь цікава. А калі й было, то цяпер ужо наўрад ці. Да таго ж, некаторыя зь нешматлікіх людзей, якія чытаюць сей джорнал, прымаюць паверхню за глыбіню і момантавасьць за пэрманэнтнасьць, карацей - крывяць рэальную карціну. І потым раюць не замарочвацца натуральна /хаця й запозьнена/ насьпелай праблемай сталеньня, а вярнуцца ў дзяцінства, і няхай яно, бесклапотнае і непасрэднае, у дупе йграе да старасьці!
Сябры, калі хто адолеў дачытаць дасюль і хоць што зразумеў з такой вось няўцямшчыны, патлумачце мне, што кепскага ў сталеньні. Калі адкінуць несур'ёзныя стэрэатыпы пра "зануднасьць" і пасрэднасьць. І ці можа чалавек, перастаўшы нават паводзіць сябе як неразумне дзіцё без тармазоў або як клоўн-увесяліцель на халяву, не зрабіцца пры гэтым "нецікавым". У нас нават рэкляма такая ёсьць - "diventare grande può essere divertente".
Але рэч насамрэч нават ня ў тым. Проста дзіцё - ня ў стане зразумець сутнасьць жыцьця, яно можа адчуць інтуітыўна. Хочацца разуменьня, але такога каб з інтуітыўным адчуваньнем. Трызьненьне нейкае, праўда? Зусім нядурна піша спн. http://olkan.livejournal.com/profile - чытаць ейныя разважаньні адно задавальнене. Яшчэ я чытаю тут дзёньнікі некаторых цікавых мне па розных прычынах людзей ад пачатку запісаў. Адчуваньні часам дзіўныя, і нават крыху няёмка, нібы я без дазвола лезу ў чужое асабістае жыцьцё. Была ў дзяцінстве такая дурная манэра. А цяпер, жывучы ў краіне зацыкленай на прайвасі, сама такой пакрысе раблюся.
Насамрэч мне добра. Пэрыяд адаптацыі канчаткова прайшоў, і пачынаю сьвядома цаніць тое, што маеш і чаго не мела і ніяк не магла атрымаць на Радзіме. Аднабокасьці няма, разуменьня ўсё более. Атрымліваецца нават быць расслабленай і задаволенай (не як тая сьвіньня з прымаўкі). А нярэдка бываю злосная, поўная нянавісьці да тупых рэклям, да бессаромных палітыкаў, да ўласнай нязграбнасьці і крыварукасьці. Да ўласнай бязьдзейнасьці, запушчанасьці і дурнога характару. Але я мяне люблю. І Ліру люблю. І прымаю ўсё як ёсьць. Я не абавязана быць заўжды шчасьлівай і лыбіцца. Сапраўднае шчасьце - ня ёсьць трывалым станам. І я не хачу быць пастаянна шчасьлівай. Хачу асалоджвацца разнастайнасьцю жыцьця. Яно поўнае сюрпрызаў. Можна любіць іх або не, але ўсім цікава, што будзе далей.
Да чаго я ўсю гэтую куламесу разьвяла. Мяркую, тут будзе ўсё менш "удумлівых" запісаў і паболей лёгенькай трэшанінкі ды побытавага рэалізму. Але не пужайцеся, я па-ранейшаму кепская гаспадыня і не зрабілася фанатычнай да пачварства мамашай. І хаця я па-ранейшаму ненавіджу кулінарныя перадачы ды пасты, наступны запіс будзе-такі пра ачмурэнна смачную рэч. Чакайма, каму цікава!

ГадЫ ідуць, гАды!..

... а панталыку - мала. Не пачуваюся на свой узрост, новазьяўная лічба здаецца нейкай гіпэрбалай з камічным адценьнем. Як, хіба мне не 14? Не 17? І нават не 19? А далей - болей. Але... хай сабе й болей, абы лепш. Нават не, лепшае - вораг добрага, таму няхай проста будзе добра. Заўжды. А калі будзе сумна і дэпрэсна - то адно таму, што я жадацьму гэтак пачувацца. Тыпа, я шчасьлівая сваёй прыгнечанасьцю (але няхай яно не зацягвае і не зацягваецца). Карацей, галоўнае - стан душы, а засмучанасьць - душы (як тое паўстаньне касінэраў).
...Collapse )

Калядна-навагодняе

Пэрыяд пераходны ў мяне. Не хачу ніякіх справаздачаў пісаць. Цяпер увесь час прысьвечаны спробе зразумець і, галоўнае, адчуць жыцьцё, і пры гэтым каб выяўленьне знойдзенага не патыхала пашляцінай. Ну вось, скажаце, ва ўсіх сьвяточны настрой, а яна нам пра пашляціну, цьху, якая брыда!..
Не, сьвятаў таксама адзначылі, а як жа ж! Вось і фотак павешу на'т, няхай будуць сабе.
А ўвогуле, сябры, няхай у жыцьці ў вас атрымліваецца ўсё натуральна, бяз гвалту, гладзенька й з прыемнасьцю катаньня зь ледзяной горкі! Калі хто-кольвек, вядома ж, з'інтуяваў, аб чым я.
І няхай у мяне нарэшце атрымаецца яно, самае цяжкае: сталеньне. Падкажыце, калі хто праходзіў гэта, падмажыце.

IMG_5275
/Гэта наша сьціплая яліна і нясьціплая колькасьць рознага бухла пад ёю. Не перажывайце, выпілі мы зусім мала, амаль усё пазаставалася. Так што заходзьце ў госьці, як будзе жаданьне/
глядзець яшчэ фотакCollapse )

Tags:

Хвост Жар-птушкі

Напярэдадні Калядаў надвор'е і ў роднай-далёкай Беларусі ня радуе чарадзейным сьнегам, а ў нас тутака і пагатоў.
Але вось нядаўна такое немавед што зьявілася ў небе, ніякага фаташопу:
глядзецьCollapse )
Ну рыхтык Жар-птушкі хвост! 
Вось як быць з такой карыснай хатняю прыладай, як "пыласос"? Абазваць яго пыласмокам? А як тады ўтвараць дзеяслоў ад яго, пыласмочыць, ці што? Наогул, словы з часткай "сос" (ня той, які ў Аббы) у складзе як перакладацьмем? У каго ёсьць ідэі, а то я ў замяшаньні шторазу, калі гэтую самую прыладу зь цёмнай каморы выцягваю. А пакуль што наракаю яго пылацмокам, так дакладна весялей. 

Сьвяточны настрой

Нягледзячы на маю прыродную /аж занадтную/ чуйнасьць ды эмацыйнасьць, здаўна нічога не адчувала пад Каляды, ані цуда, ані сьвята. Што да НГ, традыцыйна запівалі й запявалі яго зь сябрамі, але вось менавіта сакавітага прадчуваньня не было з маіх 13 гадоў, больш за палову ўсяго жыцьця. Пры тым заўжды так карцела чагосьці такога, у паветры. Звышсэнсорыкі (мой тэрмін, ня красьці!) прадкаляднай.
І вось нарэшце нештачка абуджаецца ў пачуцьцях! Дзіўна напластоўваюцца абрыўкі ўсіх папярэдніх гадоў зь іх беспасьпяховымі высілкамі, з абрыўкамі нейкіх тэматычных фільмаў, з жывой атмасфэрай колішніх месцаў, у якія даўно няма вяртаньня. Або пазьнейшае: адламаная (акуратненька, з выбачэньнямі) галінка дваровай елкі, НРМ-скі альбом пра чарапахаў ("да-ста-ла!"), адчай і змрочнасьць у нязьменна слотным пярэдадні, злосныя твары на выхадзе з мэтро Пушкінская, бабкі з танным таварам на прыступках... Тады яшчэ гурт сапраўдны быў, а ня гэтае вычварэнства пад кіраўніцтвам безгалосага Сабакі-Паўлава. Усё так жвава паўстае, змушаючы аднойчы схаладнелае сэрца паскараць свой звыкла млявы рух. Што называецца, намаганьні калі-небудзь будуць узнагароджаныя. Колькасныя зьмены... (і д.п.т.)
Сёлета будуць і першыя каляды сыночка (шкада, ён іх ня ўспомніць, а можа ёсьць і такія асаблівыя людзі, якія помняць сябе да першага году жыцьця?). Абавязкова трэба ёлку, штучную, але неістотна. І набыць якіх прыемных дробязей - дзеля ўзмацненьня радаснага прадчуваньня. Трэба ж, тут ніякіх вам іроній лёсу ды заліўной рыбы, ні дыктатарскіх прамоваў ці што яшчэ яны там на беднай Радзіме паказваюць... Настальгія шчымліва-прыемная, а ня тая разьдзіраючая, як бывала. Паветра тут супэрскае, з Альп даходзіць, а то і ад Лігурыйскага мора. З гаўбца чуваць, хаця які там гаўбец, гэта ў нас тут аграмадная тэраса у здымнай мансардзе. Хаця мы не буржуі, наадварот, усё падлічваем тутэйшыя найкаштоўнейшыя грошыкі...
Вось і адмысловы дызайн у джорналіку ўсталявала. Няхай ён і ня вяжацца з ладнай часткай шызанутых ды бязглуздых маіх пастоў. Затое сьвяточна, і няхай сабе.
Людцы, стварайце сабе гумор, ён абавязкова ўтворыцца, не адразу - дык год праз 15 дакладна. А што нам усе гэтыя гадЫ (у маштабе быцьця)!.. Усё ж варта чакаць.
І надосталь - аптымістычная песенька ад Сашы і Сірожы.
слухаць!Collapse )

Дурныя вершыкі (ч.4)

Вясёлыя дыялёгі (тэтралёгія)
3. Дыялёг з гопнікам
- Скажы-ка, гопнік, нездарма ж
"Цырульніка" сэвільскім клічуць?
- Цырульніка? Сыбірскім жа ж!
Пайду, на працу ў "ЛідСэльМаш"!

Дурныя вершыкі (ч.3)

Вясёлыя дыялёгі (тэтралёгія)

3. Як кнігачытач музыказнаўцу сканфузіў
- Скажы мне, дружа, хто з'аўторыў
"Сэвільскага цырульніка", і разам зь ім
"Жаніцьбу Фігаро", бадай што?
- (...) /музыказнаўца ламае галаву/

Альпы

Лепей за горы - толькі мора (на маю думку). Але і горкі таксама прыгажосьць! Нядаўна быў тутака ў л.дж. рэпартажык пра, здаецца, Карпаты. І вось я падумала: як так, жывучы ў краіне гор ды мораў я яшчэ не запосьціла ніводнае ладнае фотасправаздачы. Выпраўляюся. Такім чынам, лавіце шыкоўныя Альпы (за акенцам ды з сонцам замест лямпы)
глядзець Альпы!Collapse )

Tags:

Выкладаю жартаўлівы гімн "англічанаў", прыдуманы (ну, ці перароблены) мной сумесна з цудоўнай Н. напачатку 2005 года. Сьпяваць належыць на "музыку" (паблажліва назавем гэтае убоства так) гімна РБ.

Мы - англічане, мірныя людзі
Сэрцам адданыя роднай зямлі
Шчыра сябруем (прынамсі, спрабуем)
Паліткарэктнасьцю славімся мы

(пр.):
Слаўся, зямлі нашай сьветлае імя
Слаўся, народаў брытанскіх саюз
Наша любімая маці-радзіма
Вечна жыві і квітней, Грэйт БрытАн


Разам з лардамі ўсе грамадзяне
Дружна ў парлямэнце нашым сядзяць
Бог абароніць нас, англічанаў,
А каралева нам - родная маць!

(пр.)
Нас аб'яднала Чэрчыля імя
Нашы законы і наш гавэрмэнт
П'ем мы гарбату і вельмі рады, што
Мы, англічане, трымаем увесь сьвет!

(пр.)

Дурныя вершыкі (ч.2)

Вясёлыя дыялёгі (тэтралёгія)
/працяг. пачатак: http://ifighenia.livejournal.com/61731.html/
2. Адказ кнігачытача ўсім надакучлівым музыказнаўцам
Які вам Чайкоўскі? То Пушкін, братове
Які яшчэ Мусар? То Пушкін ізноў
Які Рубінштэйн, то быў Лермантаў, людцы
Які вам Пракоф'еў - то Ўільям Шэксьпір

Ніякі ня Грыг то, а Ібсэн, спадарства
Ніякі ня Глюк жа, а грэцкі народ
Ніякі ня Вэрді, а зноў жа Шэксьпірчык
І не, не Бізэ, а Праспэр Мэрымэ

Зусім і ня Шубэрт, а Гётэ, вядома
Зусім і ня Моцарт, а то ж Бомаршэ
І што за Гуно гэта была такое?
То Гётэ (калі ж вы запомніце ўжэ?)

Руслана зь Людмілай быў аўтарам Пушкін
(Ніякі ня Глінка і не Парцалян)
А што да Стварэн(і)ньня сьвету, панове...
Хто знае. Няхай сабе будзе і Гайдн.

Дурныя вершыкі (ч.1)

Калісьці была на сьвеце такая Норма Бэліні, крэмзала вершыкі карузлай лапкай у паўзруйнаваны блякнот, а "Ніва" (тады яшчэ наша) іх нават друкавала. Рабіць ім было нямашака. Норма ўжо гадоў зь пяць як затыкнулася незваротна, але ж няўмёрла яе дробная спраўка! І цяпер вось Ліра, прасоўваючыся па сьлядох той брэменскай музыканткі яшчэ далей у лес абсурдовага маразму, вырашыла сёе-тое крэмзануць. Сустракайма!

Вясёлыя дыялёгі (тэтралёгія)
1. Дыялёг з музыказнаўцам
Хто аўтар "Ромэо..."? Няслушна, Пракоф'еў.
Хто "Фаўста" аўтар? Няслушна, Гуно.
Хто аўтар "Анегіна"? Гэта ж Чайкоўскі.
Хто аўтар "Отэлло"? Ну Вэрді ж, а то!

Хто "Фігара" аўтар? Няслушна, бо Моцарт.
Хто аўтар "Пер Гюнта"? Няслушна, бо Грыг.
Хто аўтар "Барыса..."? То Мусаргскі, браце.
Хто аўтар "Руслана..."  То Глінка Міхал.

Хто аўтар "Салтана" То -Корсакаў (Рымскі)
Хто аўтар "Арфэя" Ну ведама, Глюк.
Хто аўтар "Кармэн"? Дык Бізэ ж, і ня трэба
Зьяўляцца разумным як дохтар навук!

Хто аўтар "Ляснога цара"? Гэта Шубэрт.

Хто "Дэмана" аўтар? Артур Рубінштэйн.
А хто ж тады аўтар "Стварэньня сьвету" (Бог, кажаце?)
Ведаю я: гэта Гайдн.

Родны кут


У мужа былі такія выказваньні наконт Беларусі:

  • Пад'езды ў вас ператварыліся ў прыбіральні для бпмж (калі б толькі для іх! - тут і далей курсіў Л.Л.) - няўжо людзям гэта не замінае?

  • Старыя дамы тынкуюць ды фарбуюць, каб схаваць іх унутранае ўбоства

  • Навокал бясконцыя будоўлі ўдзень і ўначы - каб паказаць усім велічныя уладараньні Дыктатара?

  • А Дыктатар сябе Прынцам пачувае (Макіявелеўскім)

  • Народ у мэтро як зомбі

  • Народ у мэтро тоўпіцца й ляціць наўпрост на цябе бы статак ашалелых авечак (і няпраўда, многія былі нават ветлівыя і прапаноўвалі ў лепшых традыцыях "ўзаемавыручкі" дапамогу ў ручной пераносцы вазка зь дзіцём. Але тым ня менш, глядзелі асуджальна: немаўлят няма чаго цягаць па мэтрах і цэнтрах, тут ніхто так ня робіць, усе нармальныя бацькі наварочваюць колы ў сваім квартале на пэрыфэрыі, што ж вы выпендрываецеся тады?)

  • Працаўніца мэтро з каменным тварам загадала ўзяць "дзіцёначка" на рукі. З такім фэйсам - і "дзіцёначка"?!

  • І што ж гэта яны ўсюды такія сур'ёзныя, бы на адказным вайсковым заданьні? (І пісаў жа нехта тут нядаўна пра тое, як беларусы годна не выскаляюцца зь незнаёмымі ды бяз дай прычыны. Вось на гэта я і спаслалася ў адказ. А ж і ў нас ніхто тут ня "скаліцца", а ўсё ж твары іншыя. Не такія... цэмэнтаваныя, ці што)

  • Хаця як народ беларусы, пэўна, лепшы за італійцаў (асабліва паўночных), яны гуманьнейшыя

  • З грашыма тут жыць - супэрскі. Адбудаваў свой катэдж, закаштуе ўдвая меней, сядзіш тамака, бы ў Брэсцкай крэпасьці, робіш, што хочаш; машыну вялікую трымаць нашмат таньней, ніякіх праблем з паркоўкай, шмат прасторы, а галоўнае - малалюдна паўсюль. Прыгажосьць! - Але ж сын мусіць у школу пайсьці ўрэшце. І куды хавацца ад тамтэйшай сыстэмы? - А што, у вас нямашака прыватных школ? А што, у вас італійскую ў школах не вывучаюць? (Ага. І яшчэ ўрокі гісторыі цікаўныя для вас былі б: "Італійцы - бяздарныя ваякі, яны былі саюзьнікамі Траістага зьвязу, а пад канец перакінуліся на бок Антанты, хітражопыя такія! Чамусьці ў іх гэта па-іншаму выкладаецца, дзіўна?)

  • Як так, у вас у хатах няма бідэ, пячорныя вы людзі?!

  • І чаму ў вас дзяцей апранаюць, бы на полюс, ды яшчэ і накрываюць цяжкімі коўдрамі, нават калі на вуліцы +30? (Мы гэтак сваё не апраналі, мо таму нават "на раёне" на нас глядзелі ваўкамі)

  • Ваша манэра есьці ўсё што трапіцца з чым трапіцца тлустае нездаровае айяйяй як агаламшае

  • А ўжо вашая манэра піць гарэлкі з настойкамі перад ежай ды кулём - зусім абяззбройвае (пры гэтым настойкі папіваў сабе, хай і пасьля ежы й па-віннаму - і нішцяк)

  • Як магчыма, што ў вас на вуліцах столькі алькаголікаў?! (Гэта нармальна, і п'яныя сьпевы пад вакном, і звон бутэлек аб тваё шкло, і...)

  • Чысьціня вуліц - падманная, бо людзі засьмечваюць бессаромна. А дворнікі гэта ўсё прыбіраюць рахмана (Вось бы наш "Аміат" сюды працаваць, дазналіся б, як выкабельвацца!.. І забіралі б сьмецьце штодня, і без падзелу, і без пагрозаў...)

  • Вам трэба паўстаць, як у Эгіпце і Тунісе (Яны ж удзячныя Дыктатару, што няма вайны, якое паўстаць)

  • Людзі ў вас жывуць вельмі кепска й нават не асьведамляюць.

Пэўна, гэтым Неасьведамленьне яны і шчасьлівыя.

фота ў ліфце мэтрАCollapse )


Вось толькі некаторыя зь іх: шэдэўры альтэрнатыўнага гопнікам жанру.

- Knocking on heaven's door (Bob Dylan або Guns 'n roses, як каму больш да душы). Я доўга і ня ведала, што гэтая рэч распавядае аб прафкрызысу беднага паліцая міліцыянта на парозе сьмерці (?), але атмасфэрка ў песьні тая шчэ!..
- Mama said (Metallica). Песенька амэрыканскага "маммона" - цяпер зразумела, чыму яна так італійцам падабаецца!
- Мама, мы все сошлі с ума (Кіно). Драйвавая рэч!
- Bohemian rhapsody любага Фрэдзічкі. Такая бандзюжная балядка, адзін пачатак чаго варты: "Mama, i just killed a man", і ўсё гэта боскім голасам. Недарэчным кантрастам, хаця і ў тэму, прыгадваецца... "Пастой, паравоз" (беларускі варыянт паравоза: тут)
- Mother (Pink Floyd). Нейкая наркаманія, але торкае.
- Mutter (Rammstein). А гэта ўжо нейкі фрайдызм. Зьвярніцеся да лекара, спадар Тыль.
- Mother love усё таго ж Фрэдзінькі з кампаніяй. "Mama please, make me back inside!" Доктар Фройд плача ад шчасьця недзе ў лепшым сьвеце.

Мама Ліра ўхваляе. Гэта вам не задушэўныя сусьлі ў саўковым стылі, гэта рок, бэйбі! 

Сорам цыцак

...вось што гэта за "дзіцё ўзяло грудзь", скажыце мне. Я не філёляг, але ведаю, што грудзі - множны зборны назоўнік. Грудзі - грудзьмі, а дзіцё бярэ цыцку. У школе нават верш такі быў, ці то Панчанкі, ці то каго з такім сэнсам: "Ганьба таму, хто выракся сваёй мовы - гэта як выплюнуць з агідай цыцку маці". Ці варта казаць, што ўся наша кляса рагатала з гэтай "цыцкі", а дарма.
Падступныя расейцы добра прадумалі свой плян па суцэльным панаваньні, пазычаючы ў суседніх народаў словы, каб ужываць іх у прыніжаным, здробненым значэньні. Згадайце ўсе гэтыя іхнія "шкодник", "дрянной", "мастак", "усмешка", "тётка-дядька" і яшчэ процьма прыкладаў (трэба як-небудзь сьпіс скласьці): зьмізарнелыя словы, прамоўленыя з брыдзенькай інтанацыяй і фанабэрыста скрыўленай імпэрскай пысай. І вось чарговы "падарунак": сіські, перапеў цыцак - як нешта непрыстойнае. Няма нічога цяжэй, як рэабілітаваць бедныя слоўкі пасьля падобных рэпрэсій. Ня кожны цяпер пераадолее крыўдны сорам нованавязанага значэньня.
Для мяне ж цыцка/цыцкі - нармальнае годнае слова, якое ня варта паліваць брудам праз капрызы дурной імпэрыі. І маё дзіцё ахвотна бярэ цыцку, а ня "грудзь".
...толькі зараз успомніла - сёньня ж гэтае іхнае трэцяе ліпеня!.. як добра-такі жыць у Італіі!

/мой стары дэм у тэму/Collapse )

Tags:

Сябры! Калі хто ведае...

...ці ёсьць праца фрылянс па-беларуску?
Шукаю ўсемажлівы рэрайт, копірайт, карэктуру, стварэньне дэматыватараў, фота і фотаапрацоўкі і да т.п. У тым ліку пераклады (італ.)
Калі хто чым можа дапамагчы беднай ды беспрацоўнай Ліры - паведаміце, будзьце ласкавыя.

Моўныя пасыёны (ч.2)

/працяг. пачатак тут: http://ifighenia.livejournal.com/57835.html/
...хацела расьпісаць цікава ды разнастайна ўсе свае зблытаныя думкі наконт. Але нічога не складаецца ў цэлае, урыўкі, пошукі выйсьця, перапляценьні моў у мазгавых зьвілінах. Вось быў даволі цікаўны пост ды камэнты на тэму ўжываньня белмовы ў варожым ёй грамадзтве: http://rasichka.livejournal.com/6033.html#comments. І хаця пост аптымістычна сканчаўся словамі "нічога страшнага", Ліра як жыцьцём пабіты скептык "страшнага" бачыць аж занадта. І заўжды бачыла, можа, у сілу сваёй няўстойлівай псыхікі або чаго яшчэ; але жыцьцё беларускамоўных у Беларусі здаецца штодзённым няспынным змаганьнем.
Змагар зь Ліры апынуўся так сабе, і яна баязьліва зьліняла з роднай старонкі. Навошта, спытаеце, хіба ў іншай краіне можна будзе расьціць беларускамоўнае дзіця? І хай бы яшчэ ў Амэрыцы ці Нямеччыне якой, дзе Беларусаў - як тых сабак, а то... Прычына можа камусьці падацца ідыёцкай, бо апрача слабавытлумачальнае любові да тэй няроднай старонкі ды жаданьня зьберагчы і без таго /сама/сапсаваныя нэрвы тут вось што: няхай маё дзіцё не размаўляе па-расейску. А па-італійску дык - калі ласка.
Толькі вось цяпер мама і сама заблыталася ўва ўсіх гэтых мовах. І няўпэўненая ўжо, ці хоча яна, хаця б факультатыўна, вучыць дзіцё гаротнай сьвятой пакутніцы-мове. Ужо сама намучылася гэтай мовай, і гэтай падпольнай музычкай, і гэтымі зласьлівымі кніжкамі, і гэтымі расстралянымі пісьменьнікамі... словам, усімі гэтымі гетамі. Чаму яшчэ і яго жыцьцё мусіць праходзіць у пэрманэнтным стане "душа баліць"? Хаця, канешне, у плянах распавесьці і пра геты, і пра-славутыя ВКЛ ў карцінках з Арлоўскай кніжкі, і пра найлепшых прадстаўнікоў шалёнага - здаралася - народа. Пакуль што я толькі перапяваю сыну немудрагелістыя песенькі кшталту
http://www.youtube.com/watch?v=vhpWQTS4UPQ або http://www.youtube.com/watch?v=FYUqQRkdMG8 з траглядытнымі словамі "коцічка, любімы, ня плач" або "сьпі, мой коцічка, засьні", а тата сыночка дражніць яго "котэкіно" і "котолетта" (яму абы пажэрці, тату гэнаму!..), на што мама заўжды крыўдзіцца. А яшчэ ёсьць песьня пра чаравік, пад якую Ліру прымушалі танчыць у дзіцячым садку, за што яна яе ненавідзела. Цяпер гэты недашыдзёвар безьвядомага аўтара выклікае ў мамы-Ліры настальгію, і яна сьпявае яе пад акампанемент дзіцячай бразготкі свайму маленькаму... Мне амаль ня сорамна за ўласную баязьлівасьць. Амаль.
Спадарства, а як вы там на Радзіме змагаецеся за заваёву беларускам
яоўнай  прасторы? Дзяліцеся цікавымі гісторыямі й досьведам!
Туп-туп, чаравік, не ляніся!
    Туды-сюды, чаравік, павярніся!
Неяк - было гэта ў 2005, здаецца - пайшла я на музычна-паэтычны збор хаданятаў у Акадэмію мастацтваў (але можа гэта быў і "Кулёк")... даўненька тое было, вось дэталі і падзабыліся. З тае імпрэзы адзіным, што трывала ўрэзалася ў памяць, была песьня маладога - маладзейшага за мяне - паэта-пачаткоўца Ўладзя Лянкевіча. І ўразіла ж яна мяне, а ўжо хто крыху ведае нашу Ліру, той скажа, што ўразіць яе ну вельмі і вельмі нялёгка. Але песенька была надзвычай файная, і я помню, як ва ўражаным стане доўга сноўдалася пасьля канцэрціка па надвакзальным масьце - была вясна, усё квітнела, а прыпадкавасьць чуйств буяла.
Калі мне даводзілася бачыць потым спадара Лянкевіча, я, вядома ж, прасіла яго зграць яшчэ раз песеньку. Але ён ня граў, ці ад сарамлівасьці, ці то на злосьць маёй назойлівасьці.
Вось таму я вырашыла перапець яе, чаму толькі цяпер - ня ведаю сама. Песеньку я запомніла добра, але кавэр ёсьць кавэр, і ў маім варыянце акорды не заўжды супадаюць, ды й фано - не гітара. Ды й голасу ў мяне няма, адно слых; якасьць запісу брыдотная, а дыкцыя прымушае пісаць тэкст пад відэа. Так што калі які таленавіты сьпявак захоча стварыць свой кавэр, і калі сп. Лянкевіч ня будзе супраць - то сучбелмуз безумоўна папоўніца новай пярлінай.

Слухаць песьню Лянкевіча - тут: http://www.youtube.com/watch?v=TtGihVkThcY

Profile

Ліра
ifighenia
Лау Ліра

Latest Month

Жнв 2015
S M T W T F S
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031     

Page Summary

Syndicate

RSS Atom
Распрацавана LiveJournal.com